?

Каринкин джезве

Social capital

  • less than 10
Name:
k_kotanjyan
Birthdate:
7 October
Location:
External Services:
  • k_kotanjyan@livejournal.com
Я простая ереванская пианистка. Однажды я написала письмо в одну из местных редакций, по мейлу отправила. А они взяли и опубликовали. Никак не ожидала, что в свои сорок лет буду писать. Но после этого, я решила открыть дневник здесь. Мне о многом хочется сказать. Но все ведь в газете печатать не станут. Вот я и буду тут писать. А это о моей известной тезке:

ՏԱՂ ԱՆՁՆԱԿԱՆ

Թողած Կարսում, գետի ափին, տունս՝ շինված անտաշ քարով,
Կարսը թողած, Կարսի այգին ու հայրենի երկինքը մով
Եվ Կարինե Քոթանճյանին անգամ չասած մնաս բարով -
Ա՜նց եմ կենում հիմա օտար քաղաքների ճանապարհով:

Անց եմ կենում. շուրջս - մարդիկ, շուրջս դեմքեր հազա՜ր-հազա՜ր.
Շուրջս աշխարհն է աղմկում, մարդկային կյանքն անհավասար. -
Եվ ո՞վ կասի՝ ինչո՞ւ ես դու, և ո՞վ կասի, թե ո՞ւր հասար,
Դեմքերը, ախ, բութ են այնպես՝ կարծես շինված են տապարով:

Գորշ, տաղտկալի ու խելագար երգ է կարծես այս կյանքը մի.
Ինչ-որ մեկի սրտում բացված վերք է կարծես այս կյանքը մի,
Եվ ո՞ւմ համար, էլ ո՞ւմ համար կարոտակեզ երգե հիմի
Սիրտս՝ լցված տարիների սեղմ արճիճով ու կապարով:

Բայց շուրջս թող որքան կուզե աշխարհը այս խնդա, ցնդի -
Ես -հաշմանդամ ու խելագար ու հավիտյա՜ն վտարանդի՝
Դեպի երկի՜նք պիտի գնամ, դեպի եզերքը Ամենտի -
Իմ բա՜րձր, հին ու աստղային երազների ճանապարհով...

Ու էլ ամե՛ն մեղքի համար սիրտս հիմա ունի ներում.
Պիտի անդարձ ես հեռանամ, պիտի գնամ՝ ա՛չքս է հեռուն.
Թե Կարինե Քոթանճյանին տեսնեք Կարսի փողոցներում -
Ասե՛ք նրան՝ Չարենցն ասավ -մնաս բարո՜վ, մնաս բարո՜վ...


Оставив в Карсе у реки свой дом старинный и родной,
Оставив Карс, и Карса сад, и неба прииск голубой,
И Каринэ Котанджеан не досказав «Господь с тобой»,
Брожу теперь, скитальцем став, дорогой дальней и чужой.

Брожу, бездомный, а вокруг мелькают лица, что ни миг,
Вокруг грохочет и бурлит мир, потерявший лад и лик,
Кто скажет мне, зачем живешь? Кто скажем мне, чего достиг?
Ах, эти лица, словно их топор вырезывал тупой.

Как надоедливый напев, застряла в горле эта жизнь,
Как будто раною сквозной открылась в сердце эта жизнь,
И песни, горла не найдя, остались в сердце и сплелись
В свинцовый слиток немоты, налитый болью и тоской.

Но пусть горланит этот мир вплоть до скончания времен,
Я – инвалид и сумасброд, изгнанник вечный – осужден
Идти к обители теней, на край Амента, через сон,
Высокой, звездной и седой своей сновиденной тропой.

И вот уже для всех грехов мне сердцем утешитель дан,
Я невозвратен, я уже бреду путями дальних стран.
Увидев в Карсе где-нибудь вдруг Каринэ Котанджеан,
Скажите ей, Чаренц сказал – Господь с тобой, Господь с тобой
(пер. Карена Свасьяна)

Мне кажется, эти стихи Чаренца актуальны и сегодня. Для многих моих ровесников, тем кому около сорока.

Categories

общество, медицина

Social capital

  • less than 10

Statistics